Klin infromacyjny

W pierwszej chwili pomyślałam, że to sport dla emerytów i miałam ogromny dystans. Jednak, gdy spróbowałam i przekonałam się, jak mocno można się zmęczyć i ile mięśni angażuje się w chodzenie z kijami, polubiłam od razu. pies też. To całkowicie przesądziło sprawę - mówi Aneta Awtoniuk, rekordzistka świata w Nordic Walking w specjalym wywiadzie dla NaZdrowie.Edukacja.net

Najtrudniejsza była nuda. Chodziłam po bieżni stadionu w Skoczowie i po kilku okrążeniach znałam na pamięć sedno tablic umieszczonych wokół stadionu, rozkład latarni i słupków oraz całą topografię tego miejsca. gdyby nie strażacy i Skoczowianie, którzy przychodzili na stadion, brali kijki i przechodzili ze mną kilka okrążeń opowiadając mi swoje najróżniejsze historie, to ano byłoby ciężko. Ich opowieści i asysta zajmowało mi umysłowość i dzięki temu mogłam bez nerwów i prosto iść. Jeśli głowa płata swawola i zaczyna frapować się w trakcie takiego zadania myślami o kłopotach, o niezałatwionych sprawach itp., to wybija to z rytmu i człowiek przestaje skupiać się na zadaniu a zaczyna na problemach. A mi a figę w tamtym czasie było potrzebne skupienie, by przez te 12 godzin móc maszerować. Najprostsze było wywiać kije i zacząć iść, bo prawdopodobnie nie zadawałam sobie sprawy z tego, który to jest wysiłek. Tak to oceniam z perspektywy czasu. 

Dlaczego guzik z pętelką Nordic Walking? Jak białogłowa dowiedziała się o popularnych "kijkach", o których jakkolwiek jeszcze 2 lata temu, a więc gdy biła Pani ów rekord, w Polsce troszkę kto wiedział?

Nordic walking zainteresowałam się po tym, gdy zepsute gnat nie pozwalało mi uprawiać innych sportów lekkoatletycznych, a ta dopiero co odcinek sportu interesuje mnie najbardziej. Mam też psa, kto wtedy proch rok, a że jest to potrzebujący co niemiara ruchu owczarek niemiecki, musiałam odkryć sposób, aby z nim móc rozsmakowywać się aktywności. bieganie nie wchodziło w grę z powodu kolana, rower też nie, bo poduszki psich łap silnie ścierają się na asfalcie czy kostce, z których są wykonane ścieżki rowerowe. Niewybiegany psina to potężny kłopot, więc nieprzerwany poszukiwania czegoś, co moglibyśmy „uprawiać” z Frodo. I okazało się, że jest coś takiego jak Nordic Walking. W pierwszej chwili pomyślałam, że to sport dla emerytów i miałam duży dystans. Jednak, gdy spróbowałam i przekonałam się, jak z trudem można się utrudzić i ile mięśni angażuje się w chodzenie z kijami, polubiłam od razu. psina też. To bezapelacyjnie przesądziło sprawę.

Zanim podjęłam decyzję o próbie ustanowienia rekordu, chodziłam z kijami rekreacyjnie. Po tym, gdy zapadła decyzja, że spróbuję, solidnie trenowałam 2, 3 miesiące. Treningi opierały się na ogólnym przygotowaniu organizmu do długotrwałego wysiłku. W moim przypadku był to fitness co dalszy dzień i od 5 do 15 km niezwykle szybkiego chodu ewentualnie wolnego truchtu (też z kijkami!) dziennie. prawdziwy myśl opracował dla mnie Marek Szuster, wielokrotny czempion w różnych dziedzinach, także w NW.

Teraz czekam na to, aż gruba ryba pobije mój rekord. przypadkiem to zmotywuje mnie, aby dalej pokonać ten nowy…

Im więcej takich inicjatyw, tym lepiej. NW jest wspaniałym sportem, bez trudności dostępnym, nie wymaga nakładów finansowych i wielkiego przygotowania. wypada wręcz przeciwnie posiadać kije i odrobinę wiedzy o technice chodzenia – 60 minut z dobrym instruktoremJ Ważne jest też to, że wolno chodzić wzdłuż i wszerz i że można zacząć w dowolnym momencie, nie jest wskazany nadzwyczajny tor ani wyprawa do obiektu sportowego, jak np. na basen. To dodatkowo sport dla różnych typów osobowości, bo można rzec idąc w grupie, poplotkować, czy chociażby ubijać interes, a można też chodzić samemu i dysponować w tamtym czasie Chronos lecz wciąż dla siebie, na przemyślenie ważnych spraw na przykład. Chciałabym, aby młodzi ręce do pracy spróbowali pochodzić z kijkami, przekonaliby się jak może to zmordować i ile daje satysfakcji. Cieszę się, że głośne imię NW rośnie i to rośnie w różnych grupach wiekowych.

To wspaniałe co widzę prowadząc zajęcia z psami w publicznych parkach i laskach – całe rodziny chodzące z kijami! również dzieciaki. multum moich znajomych będących w ciąży sięga po kije – to przystępny sport, bo daje 4 punkty podparcia i można wybierać jaką akt ciała nałożyć brzemię z większym natężeniem – czy pomoc czy biodra. Jedna współpracowniczka chodziła z kijami chociażby na wizyty kontrolne do lekarza, mówiąc, że w zaawansowanej ciąży jest jej wygodniej. Będąc z zawodu instruktorem szkolenia psów i terapeutą zachowań zwierząt, nie mogę nie dodać o korzyściach, jakie daje uprawianie NW ze zwierzem. Mówiłam już, że wybiegany pies, to piesek spokojny. A z doświadczeń wiem, że większa część problemów, jakie psy sprawiają swoim właścicielom wynika z niedoboru ruchu i bodźców zmysłowych. Mając kije, możemy zabrać naszego psa na godzinny spacer dwa lanie dziennie, za każdym jak jeden mąż w inne miejsce i następstwo takich spacerów będzie dwojaki – szczęśliwy, spokojny, łatwy najlepszy przyjaciel człowieka i odstresowany, zaktywizowany, dotleniony, śmigły właściciel. Lepiej nie można!

Trzymam kciuki za startujących w Mistrzostwach. Będę śledzić ich zmagania w niedzielę w Gnieźnie.

Wywziad przeprowadził Marcin Pera